Wat een heerlijk maffe titel, hè… Maar goed. Ondertussen ben ik dus zo ongeveer een maand steun-trekker, uitkeringsgerechtigde, ofwel in de WW. Dus moet ik even terugblikken.

Concreet – wat is er veranderd en hoe voel ik me daarbij, zijn dus de vragen.

Tsja, wat is er veranderd? De banden met mijn werkgever zijn met diens laatste betaling definitief doorgesneden. Ik ben geen werknemer meer, maar een werkNAMer, en de werkgever een werkGAFer. Mijn pensioenopbouw is gestopt en ik ga dus een uitkering ontvangen van het UWV.

Uiteraard was ik op tijd aangemeld via werk.nl voor mijn uitkering. Er tegenover staat dat ik “taken” uitvoer als minimaal 4 sollicitatie-activiteiten per maand en die ook meld bij hun, dat ik mijn inkomsten op tijd meld en dat ik online cursussen en trainingen volg en deelneem aan gesprekken met hun medewerkers, wanneer ervoor opgeroepen.

Concreet was er 1 webinar te volgen (check) en had ik een gesprek met mijn ‘begeleider’ van het UWV (check). Laatste gaf al spontaan aan, dat ik rekening kon houden met vooroordelen van werkgevers ivm met mijn leeftijd: ze willen je allemaal hebben, maar je bent te eigenwijs en te duur… Fijn… en dan wordt er nog niet eens gesproken over, zeg maar, iemands ziekte-verleden…

Ik heb dus veel sollicitatieactiviteiten uitgevoerd, helaas nog zonder resultaat, d.w.z. dat ik nog niet tegen het juiste lot uit de loterij ben aangelopen. Dat kan, of dat is… Het zij zo.

En verder, geestelijk en lichamelijk? No problemo, zeg maar. Soms een beetje quasi depri, maar dat zijn slechts momenten. De regen van mei speelde er wel in mee, maar nu de zon weer schijnt en het beter weer is… We gaan rustig verder met leven en met zoeken naar die speld, die voor mij bestemd is…

De overtuiging dat het lukt is er, staat als een paal boven water… “It only takes time…”