Zoals je weet was 30 december mijn laatste fysieke werkdag bij mijn werkgever. Nu ben ik ‘vrijgesteld van werkzaamheden’ zolang mijn opzegtermijn loopt, dus tot 1 mei aanstaande.

En toch is dat vreemd. Je zou zeggen: “die heeft een lange vakantie!”, maar zo voelt het allerminst. Ik kom ’s ochtends op tijd uit bed, en start mijn ochtendritueel, maar zonder de zakelijke laptop en de zakelijke mailtjes, die roepen om een antwoord of een actie van mijn kant. Ik pak mijn iPad, om de krant te lezen, en kijk onwillekeurig al op LinkedIn naar mogelijke respons op mijn profiel, dat voor recruiters is opengezet en naar vacatures op werk.nl en andere websites.

Toch had ik me voorgenomen om het vooralsnog even rustig aan te doen, om eerst mijn hoofd leeg zien te krijgen (en dat zonder motorrijden!) en om goed te overwegen wat ik nu wel en wat ik nu niet meer wil voor de laatste 7 jaren van mijn werkzaam bestaan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en dat is K*.

Nou ja, na de eerste volledige werkweek in het nieuwe jaar, waarin zelfs (eindelijk!) de eerste COVID-19 vaccinaties zijn ingespoten, maak ik een eerste balans op. De rust is nog niet weergekeerd in mijn blote bol – de paracetamol helpt wel, maar dat is niet de bedoeling! -; ik heb nog een stuk of 8 leads, waar mogelijk een baan uit kan rollen (toch positief, maar laten we maar realistisch zien te blijven); de hond is zindelijk, en ik heb daar ook aan meegewerkt (yes!) en het is weer bijna weekend, dus even wat andere dingen prioriteit geven…

Verder ben ik blij, dat mijn allerliefste wederhelft Yvonne me zo steunt en me zo nuchter op het goede pad weet te houden. Love you, met whole my heart…

En dit gaat weer vervolgd worden… zeker tot er een nieuwe baan aan gegroeid is…. fijn weekend!