Gezellig bij opa motor met zijn stoma

Yvonne op herhaling en ik doe mee

19 november j.l. zou haar Bevrijdingsdag moeten zijn geweest. Een nieuwe knie, dus een prothese, waardoor ze weer normaal zou moeten kunnen lopen en ze zonder pijn had moeten zijn.

Op de een of andere manier liep dat toch anders. In eerste instantie had ze nog teveel pijn, met zelfs een ernstige reactie op de pijnstillende medicijnen, waardoor we op de eerste hulp van het ziekenhuis belandden met een ambulance, terwijl zelfs na afbouwen van de medicatie de pijn gewoon was gebleven, enkel op een enigszins andere plaats. Hiernaast leek de knie niet goed uitgelijnd te staan, zoals tevoren, waardoor revalidatie eigenlijk niet mogelijk was.

Enige bezoeken en controles in het ziekenhuis later was er nogmaals een (extra!) consult aangevraagd en met veel moeite en interventie van de huisarts gekregen. De behandelende orthopeed is op sabbatical verlof, maar de vervangende orthopeed begreep wel, dat er wat aan de hand was, en deed verder onderzoek, incl. röntgenfoto’s en een CT scan.

Een telefoontje vandaag van haar bracht duidelijkheid: de protheses staan verkeerd t.o.v. elkaar, en er moet dus een operatieve correctie gebeuren. Laatste wordt gepland op korte termijn, met de nodige spoed.

Dus we zijn terug bij een soort van af, na zo’n 4 maanden. Weer een operatie, revalidatie en herstel in het verschiet, met weer een mantelzorg- en werkperiode voor mij… Hopelijk is dit de uiteindelijke en goede oplossing…

« »