Gezellig bij opa motor met zijn stoma

Hemelse hereniging

Na het overlijden van mijn schoonmoeder bleef schoonvader alleen achter in het grote huis in Breda-Zuid. Het leven was voor hem al stil, vanwege zijn gehoorproblemen, maar zonder haar was het allemaal maar niets. Magnetron-koken voor zichzelf, alleen eten, een puzzeltje, de teevee was al niet zo interessant meer. De verveling sloeg toe, en toen het donkerder werd was het in het donker naar de mensen buiten kijken, en telkens maar weer op tijd naar bed. Overigens was slapen ook lastig en was hij soms de hele nacht aan het prakkeseren.

Het leven was niet leuk meer voor pa. Ondanks dat de kinderen en kleinkinderen met regelmaat op bezoek kwamen miste hij de vrolijkheid en luchtigheid van ma. Zijn besluit stond vast: hij wilde naar ma!

Depressiviteit volgde, zo maar naar ma gaan is toch wel lastig, en dingen als euthanasie stonden niet in zijn vocabulaire. Neen, dat is moord en dat mag niet!

De maanden gingen voorbij, het verdriet en gemis werd niet overwonnen door de tijd, en hij verloor daar alleen al vele kilo’s door. Zijn gezondheid werd er niet beter door, al vertelde hij wel, dat zijn versleten heupen en knieën minder pijn deden. Ook zijn evenwicht werd er niet beter op. Hij viel regelmatig, en werd nog niet zo lang geleden op de eerste hulp nog behandeld vanwege een fikse snee op zijn achterhoofd.

Ruim twee weken geleden was het echter echt serieus. Hij ging met de ambulance naar de eerste hulp, want hij had totaal geen adem meer, en met regelmaat pijn op zijn borst. Yvonne en ik waren tot een uur of twee in de nacht bij hem, tot hij opgenomen was en een kamertje had gekregen. Hij was in goede handen.

Hij besefte, dat dit wel serieus was: “Bert, ze hebben me goed te pakken”, zei hij. Zijn hart en longen waren op, de medicijnen hielden hem nog in zekere vorm. Na enige tijd bevestigde de artsen dat ook en besloot hij, dat het tijd werd. Hij stopte in overleg met de medicatie.

Toen ging het snel bergafwaarts. Hij vocht, streed, wist niet meer welke kant op te gaan. Yvonne heeft zelfs nog een hele nacht aan zijn bed gezeten, en ’s middags op maandag is hij toch heen gegaan.

Na binnenkomst door de hemelpoort zal hij zich wel spoedig hebben herenigd met zijn geliefde ma – dat weten we zeker.

Ondanks het gemis is iedereen opgelucht, dat hem verder lijden bespaard is gebleven. Hij leeft voort in onze harten, ook in dat van mij – hij was immers mijn tweede pa…

« »